18 Aralık 2019 Çarşamba

Yalnızım ben...

Yalnız olan pek çok insana soruluyordur eminim "nasıl olur da yalnız kalır senin gibi biri?" diye... Ben biraz sıkıldım sanırım bu sorudan. Öncelikle belirtmek isterim ki hayattaki tek yalnız ben değilim ve yalnızlık da sizlerin sandığı kadar korkunç bir şey değil. Ve aslında yalnızlık bir mecburiyet değil bir tercih meselesidir... 

Peki ben neden yalnızlığı tercih ediyorum;

Çünkü ben rol yapmayı bilmem. Ne hissediyorsam o dur, azı ya da çoğu bile olmaz. Canımı sıkan bir şeyi sırf birileri yanımda kalsın diye görmezden gelemem. Kaybedeceğimi bilsem dahi konuşurum...

Çünkü ben canım isterse yaparım, canım isterse giderim. İstemediğim şeyleri sırf birileri mutlu olsun diye yapmamayı öğreneli çok oluyor...

Çünkü ben aslında çok narin, çok naif olsam da kaya gibi sert ve güçlü gelirim pek çoklarına ve ne yazık ki özellikle erkekler söylemlerinin aksine güçlü kadınları sevmezler...

Çünkü ben nazdan niyazdan anlamam. Her şeyi kendi başına yapmaya alışmış bir kadının naz yapmaya vakti yoktur. Elinden geliyorsa yapar, gelmiyorsa bir başka yol bulur ve devam eder yoluna...

Çünkü ben kimsem yok diye kendimi eve hapsetmeyi bilmem. Tek başına rakı sofrasına oturacak kadar kalabalığım çok şükür...

Çünkü ben ne istediğimi de ne istemediğimi biliyorum ve bunların peşinden gidiyorum. Kimsenin bilmediği yanlarını ortaya çıkartacak kadar çok zamanım yok...

Çünkü ben hayatımın en güzel yıllarını birinin ardından heba ettikten sonra her günün ne kadar kıymetli olduğunu öğrendim...

Çünkü ben süslü püslü kelimeleri değil merhametli yürekleri, baktığımda kaybolduğum gözleri seviyorum...

Çünkü ben tüm yaralarımın bedelini kendim ödedim ve kimsenin yarasının bedelini ödemeye, kimsenin yara bandı olmaya niyetim yok...

Çünkü ben hissetmediğim duyguların peşinden gitmeyi bilmem...

Çünkü ben Vefa'nın semt adından ibaret olmadığını, vicdanın en rahat yastık olduğunu bilenlerdenim...

Çünkü ben emek vermeden elde edilen şeylerin geldiklerinden daha hızlı gittiklerini yaşayarak öğrendim...

Çünkü ben tek başına yaşamanın, kalabalıklar içinde yalnız kalmaktan daha keyifli olduğunu keşfettim... 

Çünkü ben bu yaşıma kadar ilmek ilmek dokuduğum bu kadını kolay kolay teslim etmem değer bilmeyecek yüreklere...

Aslında daha önce de yazmıştım neden yalnız kalmayı tercih ettiğimi ama o kadar çok geliyor ki bu mevzu gündeme bir kez daha yazmak istedim aynı sebepleri farklı cümlelerle... Okusunlar ve anlasınlar diye belki de... Anlasınlar ki sormaktan vazgeçip anlamayı denesinler ve yalnızlıkların altında saçma sebepler aramasınlar diye...  http://www.huysuzvetatlikiz.com/2018/06/sebebi-tercihim-yalnzlk.html

"Seçilmiş bir yalnızlık insanın sahip olabileceği en büyük lüktstür" Charles Bukowski